Er zijn niet genoeg woorden om te beschrijven hoe moeilijk het is voor me om dit nu te schrijven.
Er zijn niet genoeg woorden om iemand uit te leggen wat diegene voor je betekent.
Er zijn miljoenen mensen die alles aan de kant gaan zodra het tegenzit.
Er zijn miljoenen mensen die zo snel mogelijk hun spullen pakken en vertrekken.
Ik doe constant m'n best om me kop boven water te houden,ik dacht zelfs dat niets meer me klein kreeg.
Ik ben er uiteindelijk achter gekomen dat helaas er nog altijd 1 ding is dat me kapot krijgt,en ik zal maar eerlijk zijn,
dat ding,zal niet uitzichzelf weggaan heb ik in de gaten.
Ze zeggen altijd dat gevoelens na mate slijten,vervagen en naderhand niet meer dan een herinnering zijn.
Toch kan ik ze het tegendeel bewijzen.
Ik hoefde geen vriend meer,ik was helemaal klaar met jongens,zelfs de bewuste avond dat ik jou leerde kennen.
Ik was net bezeken,wou me gewoon helemaal laten gaan; dansen,drinken je kent het wel.
Opeens sta je daar,en ik herkende je gelijk,jij was die leuke jongen die een paar jaar eerder bij ons aan het huis gewerkt had.
Jij was die jongen met dat blauwe petje,die jongen waar ik iedere dag weer stiekem na keek.
Ik kon het niet geloven,daar stond de jongen,die na die jaren nog steeds niet uit m'n hoofd verdwenen was.
Ik wist niet goed wat ik moest doen,toch sprak ik je aan,iets waar ik nooit spijt van zal hebben.
Heel eventjes was ik vergeten wat er een uur eerder gebeurt was,heel even voelde ik me weer happy.
Je ging na huis en zou me toevoegen op hyves,iets dat daadwerkelijk gebeurde.
Ik kon het haast niet geloven toen ik die uitnodiging zag,want ik dacht gelijk wat moet die leuke jongen met mij?
Hyves is handig wat dat aan gaat,dan kom je toch met elkaar in contact,al snel hadden we elkaar op msn,en nummers uitwisselen
duurde ook niet al te lang.
Ik ging weer fluitend door het leven,niets kon mij nog neerhalen op dat moment,want dat warme gelukkige gevoel was weer terug,
ookal wist ik niet eens hoe je erover dacht,of dat je hetzelfde gevoel had als mij..
Ik vergeet nooit meer die avond in die dancing,ik was met een groepje daar,hoorde al de hele avond niets van je & dacht serieus
dat je geen interesse had.Opeens kreeg ik een berichtje....je lag te slapen maar ging op stap,niet lang erna stond je daar,bij de ingang,
tegen de muur,zwarte nette broek,mooi wit shirt,je zag er geweldig uit.
Gelukkig zag je me reactie niet,want toen ik je zag,sprong ik een gat in de lucht zo blij was ik om je te zien..maar weer wist ik niet wat ik moest doen..
Tot ik dat berichtje kreeg,ik ging na je toe zonder te twijfelen..Je was met je vrienden,en de mijne waren ondertussen weggegaan,maar ik wou blijven,
want ik wou erachter komen wat de bedoeling van ons was..We zeide beide weinig,je vrienden deden moeite genoeg,het eerste moment vond ik ze irritant,
maar hoevaker ik er aan terug gedacht heb,ze bedoelde het alleen maar goed want ze hebben beide een goed hart.
Je zei dat ik met jullie mee na huis kon rijden,en dat gebeurde..Ik zag je wel steeds in de achteruitkijkspiegel kijken want ik deed maar me best,
om je in je mooie ogen aan te kijken.We kwamen bij mij aan,je vrienden nog in de auto,je stapte uit,maakte de deur voor me open,en liep mee na de deur,
het was als in een sprookje,de man die het meisje netjes tot aan de voordeur brengt,ik dacht dat ik droomde,maar het was echt zo,het was de realiteit.
Voor de deur wisten we volgens mij allebei niet echt wat we moesten doen,en toen nam je de stap,een knuffel..ik dacht eerst; is dit alles? en toen kwam dan toch
die kus,die kus waar ik harstikke erg op hoopte..

Ik ben dit nu aan het schrijven en de tranen lopen maar over m'n wangen,als ik overal aan terug denk verschijnt er wel een glimlach maar toch doet het van binnen pijn.
Toch ga ik met moeite door met het schrijven,want dit moet gewoon gebeuren.

Ik heb een geweldige tijd met je gehad,en ik besefte misschien wel iets te veel,dat ik je met alle gemak kwijt zou kunnen raken,nooit had ik daadwerkelijk gedacht,
dat dit ooit zou gebeuren.
Toch is het zover gekomen,en ik kan die tijd niet terug draaien.
Want ik ben mezelf niet geweest,misschien wel bijna al die tijd niet,want in m'n achterhoofd bleef het toch spelen dat ik door de vorige bezeken was,en ik was bang
dat het me nog een keer gebeurde,dat wil niet zeggen dat ik je er van verdacht of beschuldigde.Echt niet!Want jij,jij was degene waar ik alles voor over had,
ik zou door vuur gaan voor jou als het moest,alles opgeven in me leven & alleen maar met jou zijn zelfs dat had ik voor je over!

Die hyves berichtjes,maakte me gek,ik kijk 2 keer op je hyves,en 2 keer heb je van een andere meid een krabbel,een krabbel met een hartje.
Wie stuurt er nou een hartje na mijn alles?Waarom?
Ik ging mezelf gelijk verwijten,en vroeg de eerste keer aan je hoe het zat,je gaf me een uitleg,het was een hele goeie vriendin van je die je allang niet meer gesproken had,
daar kon ik mee leven.
Maar bij dat 2de hartje,ging de knop om bij mij,ik besloot heft in eigen hand te nemen,als ik bezeken werd,wou ik daar zelf achter komen,niet weer het zo ineens voor me neus
zien gebeuren,ik was bang voor de reactie die ik zou krijgen van haar door m'n vragen,dacht op dat moment even niet aan jou,ik wou gewoon geen gebroken hart meer.
Haar reacties maakte me niet blijer,op een gegeven moment zag ik in dat ze loog want ze maakte een fout met een bepaald deel wat ze vertelde,maar ik kon het allemaal al
niet meer terug draaien.
Ondertussen had ze je al ingelicht,en was je al over de rooie aan het gaan tegen mij,ik wist het,ik was je kwijt.

Ik ben niet perfect geweest in onze relatie,ik was bang,onzeker,en zelfs een beetje jaloers,maar dat vind ik niet eens zo gek.
Kijk eens na dat mooie koppie van je,met die geweldige sprankelende ogen,die geweldige glimlach van je ookal glimlachte je niet al te vaak.
Als je me vasthield dacht ik dat ik in de hemel was,als je me zoende kon ik niet bedenken dat dit werkelijkheid was.
Ik had iemand die echt om me gaf,op dezelfde manier als dat ik om hem gaf alleen zag ik dat waarschijnlijk toch te laat in.
Als ik slechte zin had,kuurde ik dat op jou af,terwijl dat niet eens de bedoeling was.
Je was zelfs toen ik ziek was nog eventjes snel langsgekomen voordat je op stap ging met de jongens,en 's nachts kwam je lief weer thuis bij mij slapen.

Nu na toch al enige tijd,kan ik je nog steeds niet laten gaan.
Ik zit beter in me vel,geen slechte zin,alles weer op de rails zoals het hoort,maar toch mis ik iets in me leven...
Ik mis jou in me leven.
Ik kan de tijd niet terug draaien,hoe graag ik dat ook zou willen.
Zag je maar in,dat ik een goed hart heb,en dat ik echt alles maar dan ook alles voor je over heb,nog steeds ook na al die tijd..

Ik heb dit nu allemaal geschreven,omdat ik vertrek,om 00:00 vanavond.
Misschien kom ik wel weer huilend terug,kan ik het weer niet om door die gates te lopen.
Maar misschien lukt het me deze keer ook wel,en dan ben ik weg,weg om mijn gevoelens uit de weg te gaan,om jou gelukkig te laten worden,
met een ander,ookal hoopt m'n gevoel dat je stiekem nog om me geeft,ik weet dat ik kansloos ben.

Ik neem niet graag afscheid,dit voelt meer als een vaarwel,tot ziens,ik kom gauw weer terug,ookal weet ik niet of ik daadwerkelijk terug kom.
Afscheid gaat gepaard met tranen,tranen om gevoel,om verlies,om alles.
Mijn tranen vloeien bij het schrijven van dit,bij het bedenken dat ik dadelijk hier vertrek en je misschien wel nooit meer zie.

Het spijt me,voor alles dat ooit gebeurt is.
Voor mij beteken je de wereld.
Mijn hart klopt sneller als ik je zie.
Ik verdwaal in je mooie ogen.
Denk aan je lieve lach.
Geef je nu een denkbeeldige kus en zeg;

Het gaat je goed.
Liefs...